Terapia miofunkcjonalna — czemu pozycja języka ma znaczenie

Co to jest terapia miofunkcjonalna

To praca nad właściwą równowagą mięśni twarzy, języka i jamy ustnej. Logopeda miofunkcjonalny patrzy nie tylko na to, jak dziecko mówi, ale też jak oddycha, połyka, gryzie, śpi.

Sygnały, które powinny zwrócić uwagę

• Dziecko śpi z otwartymi ustami, chrapie, ma suche wargi po nocy.
• Często łapie infekcje górnych dróg oddechowych, ma powiększone migdałki.
• Język wystaje między zęby podczas mówienia i połykania.
• Wada zgryzu — zgryz otwarty, krzyżowy, tyłozgryz.
• Niewyraźna mowa pomimo prawidłowego słuchu i rozwoju intelektualnego.
• Dziecko jest „ruchowo niezdarne", trudno mu się skupić.

Dlaczego to nie jest „tylko logopedia"

Nieprawidłowe wzorce oddechu i połykania utrwalają się latami i wpływają na rozwój twarzoczaszki. Dziecko, które oddycha przez usta, ma inaczej ułożoną żuchwę, inaczej rośnie podniebienie, inaczej układają się zęby. Dlatego terapia miofunkcjonalna często idzie w parze z ortodoncją, laryngologią i fizjoterapią.

Jak wygląda terapia

Ćwiczenia są bardzo konkretne i krótkie — kilka minut, kilka razy dziennie. To trening jak każdy inny: powtarzalność robi efekt. Najczęściej widać zmianę po 3–6 miesiącach regularnej pracy.

Dla kogo

Dla dzieci od ok. 4. roku życia, nastolatków po leczeniu ortodontycznym, dorosłych z problemami z zaciskaniem zębów, bólami żuchwy, chrapaniem. Wiek nie jest barierą — układ mięśniowy uczy się przez całe życie.